12 خرداد, 1400

فرق روانشناس و روانپزشک

خیلی ها فرق روانشناس و روانپزشک و نمیدونن.و موقعی که با یه مشکل مواجه میشن تازه میگردن ببینن باید پیش کدوم یکی برن.

بعضیا رو دیدم که صرفا با شنیدن این جمله که تو مشکل داری و باید بری پیش روانشناس یاد داروهای اعصاب میفتن و قید حل کردن مشکلشون و میزنن .اما باید بدونین که خیلی از مسائل فقط با رفتن پیش روانشناس حل می شن و اصلا نیاز نیست که شما نگران مشکل روانی و مصرف قرص باشید.تازه بعضی وقتا همین کمک گرفتن از روانپزشک و مصرف دارو خیلی روند بهبودی رو سریع می کنه.پس بدون اینکه در مقابل این موضوع گارد بگیرین بهتره که فرق روانشناسی و روانپزشکی و توی این مقاله بخونین.

فرق روانشناسی و روانپزشکی

فرق روانشناس با روانپزشک چیست؟

فرق روانشناس و روانپزشک این است که روانپزشکان دارای مدرک پزشکی و تخصص روانپزشکی هستند. آنها از گفتار درمانی ، داروها و سایر روشهای درمانی برای معالجه افرادی که زمینه های بیماری های روانی مانند اختلالات اضطرابی، اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD)، اختلال دو قطبی، افسردگی شدید، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، روانگسیختگی و… را دارند استفاده می کنند.

اما روانشناسان حتی اگر مدرک دکترا هم داشته باشند نمیتوانند برای مراجعین خود دارو تجویز کنند بلکه فقط باید با گفتار درمانی و تکنیک های روانشناسی بیمار را درمان کنند.

فرق روانشناسی و روانپزشکی

فرق روانشناسی و روانپزشکی

فرق روانشناسی و روانپزشکی در این است که روانشناسی به مطالعه نحوه تفکر ، نحوه عملکرد ، واکنش و تعامل افراد می پردازد. روانشناسی رشته ای است که به ذهن و رفتارهای انسان مربوط می شود.آنها ناهنجاری های عاطفی و اجتماعی را درمان می کنند اما اجازه تجویز دارو ندارند.

روانپزشکی رشته ایست که به مطالعه مشکلات روانی و تشخیص ، مدیریت و پیشگیری از آنها می پردازد. روانپزشکان بعنوان یک پزشک از تجربیات بالینی خودشان برای درمان اختلالات روانی، عاطفی و رفتاری استفاده کرده و به کمک دارو و روان درمانی بیمار را معالجه میکنند.

روانشناسان و روانپزشکان اغلب برای گرفتن نتیجه بهتر و کمک به بهبود سریع بیماران با هم همکاری میکنند.

تفاوت روانشناس و روانپزشک

تفاوت روانشناس و روانپزشک از نظر نوع درمان

تفاوت روانشناس و روانپزشک از نظر درمانی که برای بیمار در نظر میگیرند تا حدودی متفاوت است.البته ممکن است روانشناس و روانپزشک با هم کار کنند.یعنی روانشناس بعد از ویزیت مراجع اگر نیاز به روانپزشک را احساس کند ابتدا بیمار را به یک روانپزشک ارجاع می دهد و سپس با گفتاردرمانی و تکنیک های روان درمانی فرد را درمان می کند.

رفتار درمانی شناختی یا CBT نوعی گفتاردرمانی است که روانشناسان مرتباً از آن برای کمک به مردم در غلبه بر افکار منفی و الگوهای تفکر استفاده می کنند.گفتگو درمانی می تواند به شکلهای مختلف انفرادی، گروهی یا خانواده درمانی انجام شود.

یک تفاوت روانپزشک و روانشناس این است که روانشناسان ممکن است درمانهایی را انجام دهند که روانپزشکان معمولاً انجام نمی دهند ، مانند بازی درمانی. این نوع درمان شامل اجازه دادن به کودکان برای بازی آزادانه در یک اتاق بازی ایمن با رعایت قوانین یا وجود محدودیت بسیار کم است.

روانشناسان با تماشای بازی کودکان ، می توانند اطلاعاتی در مورد رفتارهای مخل و آنچه کودک نمی تواند بیان کند را بدست می آورند. سپس می توانند مهارت های ارتباطی ، مهارت حل مسئله و رفتارهای مثبت تر را به کودکان بیاموزند.

در مواردی که بیماری به مرحله حاد رسیده باشد ممکن است روانپزشک از روش های درمان مثل الکتروشوک درمانی که شامل اعمال جریانهای الکتریکی به مغز است یا نوردرمانی که شامل استفاده از نور مصنوعی برای درمان افسردگی فصلی به ویژه در مکان هایی که زیاد نور خورشید ندارند، استفاده کند.

روانپزشک یا روانشناس

روانپزشک یا روانشناس؟ پیش کدامیک بروم؟

در برخی مواقع فرد نمی تواند بدرستی تشخیص دهد که علائمش مربوط به روانپزشک یا روانشناس است.در اینگونه موارد پیشنهاد ما اول مراجعه به روانشناس است چراکه ممکن است اصلا نیازی به روانپزشک نباشد.

اگر دوران سختی را سپری می کنید یا می خواهید روی افکار و رفتارتان کار کنید روانشناس بهترین انتخاب برای شماست.

چنانچه پدر یا مادری هستید که به دنبال راهی برای درمان فرزند خود میگردید ، یک روانشناس می تواند انواع مختلفی از روش های درمانی مانند بازی درمانی را ارائه دهد. اگر فرزند شما دچارمسئله ذهنی پیچیده تری بوده و نیاز به دارو درمانی داشته باشد ، ممکن است روانپزشک انتخاب بهتری باشد.

در مجموع روانشناس می تواند بیشتر مشکلات شما را در هر زمینه ای حل کند فقط نمی تواند دارو تجویز کند.

 

بخاطر داشته باشید که بسیاری از مسائل رایج روانی ، از جمله افسردگی و اضطراب ، اغلب با ترکیبی از دارو و گفتاردرمانی معالجه می شوند. روانشناس جلسات درمانی را بطور منظم با بیمار خواهد داشت ، در حالی که روانپزشک داروها را مدیریت می کند.

 

تفاوت روانشناسی بالینی و عمومی

اگر به دنبال حرفه روانشناسی هستید ، ممکن است این سوال برای شما پیش آمده باشد که تفاوت روانشناسی بالینی و عمومی چیست؟

تفاوت اصلی در مسیرهای آموزشی آنها است. روانشناسان عمومی در زمینه ارزیابی، تفسیر و اجرای آزمون های مختلف آموزش دیده اند. از این آزمون ها می توان به منظور ارزیابی مهارت های فکری ، نقاط قوت و ضعف شناختی ، ویژگی های شخصیتی ، ترجیحات و استعدادهای شغلی و نوروسایکولوژی استفاده کرد.

برای مطالعه و آگاهی بیشتر درباره متخصص روانشناسی عمومی به صفحه روانشناسی عمومی چیست مراجعه فرمایید

روانشناسی عمومی، به مطالعه رفتارهای ذهنی و عملکردهای روانشناختی می پردازد .در حالی که روانشناسی بالینی علاوه بر مطالعه علمی به ارزیابی و سپس درمان بیماریهای روانی هم می پردازد.

جهت آشنایی بیشتر با روانشناس بالینی به صفحه روانشناسی بالینی مراجعه فرمایید.

 

فرق روانشناس و روانپزشک و روانکاو

فرق روانشناس و روانپزشک و روانکاو

فرق روانشناس و روانپزشک و روانکاو در این است که روانکاوان ، با افرادی کار می کنند که از طیف وسیعی از مشکلات عاطفی از جمله افسردگی ، ترس ، اضطراب ، ضربه و وسواس رنج می برند.روانکاو با کمک خود فرد و از روی روابط گذشته و فعلی بیمار ، نحوه تأثیر عوامل ناخودآگاه بر رفتار آنها را کشف می کند.

روانکاوی می گوید که ما از بسیاری از عواملی که بر احساسات و رفتارمان تأثیر می گذارند بی اطلاع هستیم. به عبارت دیگر ، زندگی ما نه تنها توسط فرایندهای آگاهانه بلکه بوسیله ناخودآگاه شکل می گیرد.

روانکاو کسی است که بر مبنای نظریه های روانشناسی و روش های درمانی معتقد است همه ی افراد افکار، احساسات، خواسته ها و خاطرات ناخودآگاه دارند که با روانکاوی احساسات سرکوب شده و تجربیات تلخ که ریشه در ذهن ناخودآگاه دارند آزاد می شوند.

روانکاوی معمولاً یک درمان فشرده است و به تعهد محکمی از جانب بیماران نیاز دارد چرا که فرد باید ۲ تا ۵ بار در هفته در جلسات روانکاوی شرکت و با روانکاو همکاری کند.

روانشناس در نقش یک مشاور یا درمانگر با استفاده از روان درمانی به بیماران کمک می کند تا با مشکلات روحی و روانی خود کنار بیایند و آنرا درمان کنند. روانشناسان معمولاً مهارتهای قدرتمندتری در برقراری ارتباط و درک این مساله دارند که فرایندهای مغزی چطور روی سلامتی احساسی فرد اثر می گذارد.

روانشناسان غالباً از طریق آزمایش های کنترل شده ، روانکاوی یا روان درمانی ، اطلاعات بیمار را ارزیابی می کنند. آنها همچنین از آزمون های شخصیت ، عملکرد ، استعداد یا هوش برای پی بردن به مشکل دقیق مراجع استفاده می نمایند. روانشناس معمولا روی مشکلات فعلی فرد فوکوس می کند و کاری با گذشته بیمار ندارد اما روانکاو فرد را به گذشته می برد و منشا مشکلش را پیدا می کند.

به روانپزشکان این اختیار داده شده که برای معالجه بیماران خود نسخه بنویسند. وقتی روانپزشکان با بیماران ملاقات می کنند و از بیماری فرد آگاه می شوند یکسری دارو تجویز می کنند و در جلسات بعدی دوزهای دارو را کم یا زیاد کرده و میزان پیشرفت و علائم بیمار را در طی مصرف این داروها بررسی می کنند. روانپزشکان روی درمان بیماری های روانی و رفتارهای غیرعادی افراد کار می کنند.

روانشناسی

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *